'n simbool is van my verlore onskuld
en dat my make-up kompensasie is
vir die leëruimte in my hart
ek sal Hom uittart
met my faux fur stola om my skouers
en my sigaret in 'n lang, dun sigarettenhouer
ek sal Hom vra of ons nie kan uitgery word
na 'n plek waar die son altyd skyn
en die nag nie bestaan nie
waar ek my kan versuip
in oormaat en oorgawe
waar ek die einde kan vind
sonder om wederkeer
en ek sal lag
lag tot die trane my grime afspoel
en daar nie meer 'n glimlag op my lippe bly nie
en ek sal kyk
kyk tot my oë brand en my gees vervaag
tot daar niks van my oorbly nie
en ek sal skree
skree tot my stem skeur en my hart stop
tot ek stilte word
en wanneer die ramshorings blaas
en die hele wêreld terugtrek jerusalem toe
sal ek die laaste wees
die een wat verlore is
in die chaos van die wêreld
die een wat nie omgee
vir die koms van sy verlossing
want in my donkerheid
het ek al geval
en ek sal nie weer opstaan.
Beeldspraak en stylfiguur van die gedig wederkoms geskryf deur Loftus Marais Wederkoms” – Loftus Marais
"en wanneer die ramshorings blaas"
en die hele wêreld terugtrek jerusalem toe
in gypsy-karavane en campers
en in busse en busse vol afgepisde ateïste
sal ek myself mooimaak
regmaak
ek sal my sondes soos juwele dra
want hulle is mýne
my gitrok sal skitter
’n parfuum van skande en swael
sal om my hang
en wanneer ek voor Hom moet staan
sal ek verwyfd curtsy
en vir Hom netjies verduidelik
dat my catsuit
(opgevou in die groot tas langs die vanity case)
1 answer